Terug naar het Westen

 Een beetje langer geslapen tot 8.15 en mijn moeder tot 8.30 maar we winnen vandaag een uurtje omdat we weer een tijdsgrens passeren dus kalm aan. We gaan naar het ontbijt en het is zo anders dan in de andere hotels, echt een beetje luxer en het personeel van dit hotel is zo ontzettend aardig, in de meeste hotels hoor maar deze nog een beetje extra. Er is heel mooi en lekker brood en is er roomkaas met gerookte zalm en kappertjes, worst en eieren. De zalm is bijna op en de mevrouw gaat het direct voor me aanvullen. Ik pak ook het laatste ei en daarna loopt ze naar iedereen een rondje met een mandje met eieren of je wel een ei hebt gehad.Ik zeg dat ik de laatste had, zegt ze neem er dan gerust nog een want het zijn hele lekkere eieren.

Sophia vraagt of we kunnen videobellen en omdat ik gisteravond al in die mooie bibliotheek had willen zitten maar geen energie meer had doe ik het nu, dus vanuit de bibliotheek praat ik weer helemaal bij met Sophia. Om 10.30 rijden we weg, we hebben nog een flesje water en een koekje meegenomen uit het hotel. Vlakbij het hotel zien we weer Osprey nest met 2 Ospreys erop.

Gisteren hing het stadje Kimberley nog helemaal vol met rook maar vandaag is de lucht erg helder. De bewoners zijn er erg blij mee en zeggen steeds van oh wat is het lekker he die frisse lucht een geen rook. We stoppen nog even bij een grote supermarkt Save on Foods, dit is echt een hele luxe supermarkt met veel verse en kant en klare dingen, dat komt goed uit want we willen iets voor vanmiddag. We kiezen een kip maar zien staan dat je ook een halve kip kan kopen alleen zien we dat  niet liggen. Een medewerkster die ook weer super vriendelijk is ziet ons zoeken en zegt pak maar gewoon een hele en dan zeg je tegen de medewerkers van de deli dat je een halve wil en dan snijden ze hem voor je door midden. Ook de cassiere is weer heel aardig en we praten met haar over de branden, ze is blij dat het vandaag weer helder is, 1 van de 2 branden is onder controle en de ander groeit niet meer, vorige week gold er hier een evacuatieadvies, ze hoefden nog niet weg maar ze moesten goed alert zijn, ze vond het zo erg dat er toen geen toeristen waren en dat t stadje doods was. 

Vandaag moeten we een langer stuk rijden, 500 km. We rijden wel over een hele mooie weg de 3 west. We gaan verschillende passen over zolas de Kootenay pas en de Bonanza pas. We zien overal mooie bergen, bossen, meertjes en riviertjes. Er zijn vaker leuke rest areas. Bij de eerst eten we het koekje van het hotel, de tweede ligt aan een rivier en eerst denken we dat er een zielige gedenkplek is want we zien een boom met allemaal briefjes, kaartjes, dingetjes. Maar dan zien we ook gekke teksten, gekke spulletjes en het is niet bij die boom het is op de hele parkeerplaats, er liggen zelfs stiften dat je zelf ook een steen kan versieren, er is een bruggetje naar het riviertje met een grappige brugwachter.

Op de top van de berg is ook een leuk bergmeertje

De laatste 100 km wordt het weer steeds neveliger en rokiger. Het landschap begint ook te veranderen, eerst was het dat donkere Canadase dennenbos en wilde bergen, dan wat lievelelijkere bergen en wat kleinere dennen een beetje zoals in Frankrijk en dan steeds droger, een beetje woestijnig. De rook wordt ook steeds erger en het is pas 17.00 maar het geeft een gevoel alsof het al aan het schemeren is of dat er een regenbui aan komt, het is natuurlijk niet goed maar het geeft wel een heel mooi uitzicht.

Ik zie onderweg nog een kudde mountain sheep maar omdat het een snelweg is, al rijden we ook soms alleen, kunnen we niet stoppen.

Het stadje Osoyoos heeft een groot meer wat ik eigenlijk had willen bezoeken maar t is al later dan ik dacht dus we laten het. Het meer geeft het stadje echt zo´n toeristische uitstraling met minigolf, toeristen winkels etc. Wij overnachten in het stadje Oliver iets ten Noorden van Osoyoos. Hier liggen allemaal fruitgaarden en Winerys. Het ziet er erg leuk uit, de lucht is hier ook weer iets helderder. We overnachten in het Coast hotel, een modern hotel, het is prima en netjes. Het is 18.30 maar voor ons gevoel al 19.30 dus we gaan eerst eens eten. Vlakbij het hotel vinden we het restaurant Pappa´s firehall Bistro. Het heeft hier wel iets weg van de Cowboycookout in Disney. Ik bestel dan ook spareribs en mijn moeder slowcooked roastbeef. Ik bestel een halve sparerib maar dan komt de serveerster zeggen dat het vandaag een hele sparerib is voor de prijs van een halve, ik kan nu een hele eten of ze kan de andere helft in een box doen om mee nemen, dan doen we dat want dan hebben we meteen morgen alvast een lunch.

In het hotel gaan we nog even zwemmen, helaas weer alleen binnen. Het is maar een klein zwembad en eerst zit er ook nog een stelletje in dus valt er weinig te zwemmen maar na een tijdje gaan zij in de hottub en lukt het zwemmen iets beter. We zwemmen tot 20.00 dan douchen op de kamer en om 20.50 klaar met het blog, dus weer lekker wat tijd over! 

Een Beiersdorp in Canada

 Het nadeel van het huisje, ik dacht dat ik iets met 2 bedden had gereserveerd maar het was een slaapkamer met 1 bed. In het begin vonden we het allebei een beetje vervelend al was het wel een groot bed maar we hebben uiteindelijk prima geslapen. Ik had voor het slapen gaan nog gedoucht maar toen ik daarna mijn tanden wilde poetsen kwam er geen water uit de kraan en ook niet meer uit de douche en ook niet uit de kraan van de keuken. Er is dus iets mis, we zijn maar naar bed gegaan en ik zag ´s morgens dat ik een berichte van Caroline had dat er een lekkage zat aan hun watersysteem (van het hele dorpje) Ze heeft wateremmers voor de wc neergezet en verschillende flessen met drinkwater. Ondanks dat we dus verwacht hadden slecht te slapen hebben we prima geslapen.

In de slaapkamer doe ik even mijn duo Lingo daarna gaan we ons aankleden. Als we de deur open doen zijn we eerst een enorm dikke rooie kater in de gang en even daarna een kleine dunne oranje kater die slecht kan lopen. Caroline vertelt dat hij zo is geboren met iets in zijn hersenen dat hij niet goed lopen kan. Caroline vraagt of we het leuk vinden om met haar nog een kopje koffie/thee te drinken. We gaan samen op het buiten terras zitten en hebben weer zo'n leuk gesprek. Het is een hele lieve, warme vrouw en tegelijk ook heel stoer, zo rijdt ze bijv motor, ze vertelt vanalles over onze  families waar iedereen vandaag komt, over gasten die ze heeft gehad en wat die voor bijzondere reizen maakten. Ze heeft gasten over de hele wereld gehad maar wij zijn de eerste Nederlanders, over de natuur en over de katten. Het was zo ontzettend leuk en mijn moeder zegt, gisteravond dacht ik, ik heb toch liever een hotel maar na zo'n leuk gesprek zegt ze nee dit was toch weer een hele bijzondere ervaring.

Dan gaan we autorijden, het is vandaag voor het eerst helemaal helder niet eens een beetje wazig. Dat geeft prachtige uitzichten. We rijden eerst langs de Rocky's. Bij het plaatsje Pinchercreek rijden we main street in. echt een leuke Canadese main street, daar vinden we Cafe de Hut waar we lekker ontbijten.

Mijn moeder heeft cappucino met een plaatje in het schuim van een dennenboom, daarnaast eten we lekkere crepes.

We rijden naar de rand van de stad en zien dat daar allemaal grote winkels liggen. Bij een Co-op halen we vanalles want onze voorraad is op, fruit, koekjes, cola, gatorrade en een wrap met kalkoen, kaas, bacon voor de lunch.

Dan gaan we weer verder met de autorit. We rijden steeds meer naar de Rockies toe, we komen langs de Frank Slide. Ik had hier laatst naar het interpretive center van gewild maar dat ging toen al dicht, nu gaan we niet naar het interpretive center maar we stoppen wel even langs de weg. In 1903 is hier een heel stuk van de berg naar beneden gekomen en heeft het stadje Frank verwoest en tot 90 mensen gedood, je kan nog steeds de landslide in de berg zien en de enorme brokkensteen die er nu liggen.

Daarna rijden we over The Crowsnest pass, een pas tussen de staten Alberta en British Columbia, na het rijden van deze pas zijn we weer in Britisch Columbia maar nog niet op de plek waar we een uur tijd winnen. De pas is schitterend, wat een mooie uitzichten op allerlei soms besneeuwde bergen.

Het enige wat jammer is, is dat er geen tot nauwelijks restarea's zijn. Op een gegeven moment gaan we maar eens de weg af richting een Provincial park alleen is dit nou net een provincial park waar je voor moet betalen en om alleen wat te picknicken vinden we dat niet nodig dus maar weer terug naar de weg. We zien nu wel een moeder hert met een kleintje met van die witte vlekjes als bambi oversteken.

Even later komt er toch een rest area aan de grote weg en we zitten lekker aan de picknick tafels.

We merken nu wel dat de lucht weer slechter wordt want vlakbij het plaatsje Kimberly waar we naar op weg zijn is een bosbrand, het is sinds kort wel weer helemaal vrij gegeven dus we kunnen gewoon gaan en staan waar we willen.

We checken eerst in bij ons hotel The Larix, wat een prachtig luxe berg hotel. Als we aankomen staat er een aardige dame klaar om ons onze kamer te wijzen, daarnaast is een soort pantry met 2 koelkasten, een grote waar je je eigen dingen in kan zetten en een kleine met flesjes water, pakjes sapen en blikjes water met een smaakje, ook staan er zelf gemaakte koekjes en koffie. De kamer is ook erg luxe en er is een mooie bibliotheek met leren stoelen waar je in kan gaan zitten.

We zetten onze spullen op de kamer en gaan dan nog even op weg naar de bossen van Kimberley. Ik had via Chat GPT wat tips gevraagd, de eerste is parkeren bij de camping, de Kimberberley riverside campground maar we kunnen op de camping het trail niet vinden, aan de overkant van de camping zit er nog een maar die is 4km en het is al laat. De camping is trouwens erg mooi, met mooie bosrijke plekken voor als iemand een camping in deze buurt zoekt. 

De tweede trail kan ik ook het startpunt niet van vinden maar de 3e is de Marysville falls, via een covered bridge en boardwalk loop je langs een leuk riviertje naar een waterval. Voor we aan de wandeling beginnen zien we eerst een hert die de bosjes induikt en daarna 1 die wel op de foto wil terwijl hij naast de rivier staat.

Het is een leuke kleine waterval aan leuk riviertje. Na deze wandeling rijden we nog wat rond en zien echt heel veel herten, meestal een vrouwtje alleen, 1 keer een mannetje met een gewei en een aantal keer vrouwtjes met kleintjes, ze op de foto krijgen is meestal lastig door het andere verkeer maar deze redde ik net.

Dan rijden we terug naar het hotel. Naast het hotel is een heel leuk voetgangers gebied met winkeltjes die al dicht zijn, barretjes en restaurants, sommige met een terras. We kiezen een leuke maar wel duurdere uit, een Italiaans restaurant, ik neem een heerlijke grote wijn en pittige pasta met scallops en clams (schelpen) en mijn moeder romige pasta met zalm, ik neem zelfs nog Tiramisu en het smaakt echt heerlijk!

Tijdens het eten gaat er ook nog een enorme klok af, iemand heeft er een muntje ingegooid, dit dorpje heeft een beierse inslag en de klok gemaakt van wasmachine onderdelen en nog iets is dan de grootste koekoeksklok (al zat er een mannetje in en geen Koekoek) van Canada. 

Dan naar het hotel, waar we onze spullen met onze naam in de gemeenschappelijke koelkast doen. Ik wou eerst in die mooie blibliotheek gaan zitten maar heb toch meer zin om op mijn bed te ploffen en begin aan het blog, ben er om 21.45 mee klaar. Nu nog even haydayen en lezen. 

Wildlife teller 

17 herten

watervogels

muskusrat

Osprey op nest

De wildlife teller slaat bijna op hol

 Per ongeluk ging vanmorgen mijn wekker om 7.30, dat was omdat in het vorige hotel het ontbijt maar tot 9.00 duurde en ik was m vergeten uit te zetten. Nou dan er maar van profiteren en op tijd opstaan, terwijl we naar het ontbijt lopen videobellen we met Kader en Sophia, vandaag is Kader jarig en morgen gaat hij naar Marokko maar hij vliegt als het voor mij heel vroeg in de ochtend is dus waarschijnlijk tijdelijk de laatste kans om goed te videobellen.

Het ontbijt is een beetje hetzelfde als gisteren alleen krijgen we hier echte borden ipv plastic.

Als we terug komen in de kamer, hoor ik een vreemd geluid, ik kijk in de badkamer en zie dat het enorm lekt van boven, boven de wastafel komt het bijna met bakken naar beneden. We halen snel onze spullen hier weg, gelukkig is alleen de toilettas van mijn moeder nat geworden en we maken er een melding van. Als ik even later in de lift sta om naar de ijsmachine te gaan sta ik toevallig met de monteur in de lift die vraagt of ik op kamer 702 zit, Hij verontschuldigt zich hij was boven ons met iets bezig en hij had niet gedacht dat het naar benden zou lopen.

We doen de bagage weer in de auto en vertrekken. Het is niet ver vandaag, maar 132 km, we hebben dan lekker de hele dag om in Waterton door te brengen. De eerste 100 km zijn ontzettend saai, alleen maar velden.  Het enige leuke is een  Osprey nest met een Osprey echtpaar en een prairihondje dat wil oversteken.

Daarna wordt het een beetje heuvelachtiger en dan kunnen we de bergen zien liggen. Ook Watertonpark is deze zomer gratis te bezoeken. We gaan dan eerst naar het dorpje Waterton waar ook het Visitorcenter ligt. Als we in het plaatsje uit de auto stappen denk ik, wat zie ik daar toch, is het een dier, of een struik, nee het beweegt.. het is een hert, midden in het stadje.

Bij het Visitor center halen we een kaart van het park en bij de General store, twee belegde broodjes, een met tonijn en een met kalkoen, voor vanmiddag. 

We rijden als eerste de weg van de Red Rock Canyon in. Het valt ons op dat ook in dit park een brand geweest is, in bijna het hele park zien we verbrande bomen, alleen is deze brand denk ik iets langer geleden dan die van Jasper want we zien al wel weer nieuwe boompjes tussen de verbrande pieken staan.

Bovenaan bij Redrock canyon maken we een korte wandeling om deze kleine, felrode canyon heen. Wat een een mooi gezicht, het is alleen jammer dat je er ook echt in mag en mag rond klimmen want zo is het voor mij wel moeilijk om mooie foto´s te maken zonder mensen.

Als je een stukje verder loopt wordt het wel steeds rustiger. Als we het korte trailtje gedaan hebben gaan we met de auto weer naar beneden, we stoppen bij een kleine parkeerplaats, er zijn veel lege picknick banken maar er is maar weinig plek voor auto´s, Het is niet perse heel druk in dit park, de grote groepen komen op bepaalde populaire plekken bij elkaar maar verder is het vrij rustig, maar deze parkeerplaats was gewoon piepklein.

Als we onze broodjes op hebbem, die trouwens prima smaken, rijden we verder. We zijn bijna de weg af en weer op de hoofdweg als ik iets in de berm zie.. wat is dat... een steen? Het beweegt.. een struik in de wind maar nee het is toch echt een beer. Een zwarte beer (die eerder bruinig is maar is geen Grizzly dus toch een zwarte beer) en ze heeft een jong. We kunenn ze zo super goed vantuit de auto zien. Na een tijdje steken ze de weg over en kan ik ze nog beter vanuit mijn raampje zien. Het kleine beertje is zo'n schatje, het springt en dartelt en moeder beer loopt er rustig naast. 

We rijden nu terug richting het dorp en gaan weer de weg af richting Cameronlake, als we daar aankomen zie ik allerlei mensen naar iets kijken en ja hoor het is alweer een hert, mooi zo tussen de bloemen.

We lopen richting en het meer en wat schitterend, het grenst aan een grote berg met een Gletsjer. Dit park Waterton grenst aan het Amerikaanse park Glacier, alleen dat ligt in het noorden en heeft bijna alle Gletsjers maar hier zien we toch een mooie.

We lopen een stukje langs het meer, tot het trail de hoek om gaat. Dit trail is 4km heen en weer 4km terug en het is al 15.00 we hebben niet veel water en ik loop op mijn Birkckenstocks dus we gaan maar niet veel verder, ook dit kleine stukje is al mooi.

We rijden weer terug naar het stadje en vanuit het stadje komen we makkelijk bij de Cameron falls, deze liggen bijna direct aan de weg, met een picknickplaats eraan. We snoepen wat aan de picknicktafel met uitzicht op de waterval en lopen daarna ook nog even naar het uitzichtspunt beneden, we nemen niet meer de moeite om naar boven te gaan dit is ook erg mooi, er zitten ook nog voor osn hele bijzondere vogeltjes in de boom. 

We gaan nog even naar het grote Watertonlake, even een dipje met mijn tenen erin maar ik kan heel moeilijk met mijn blote voeten op de kiezels staan dus ik hou het snel voorgezien. We zien we wel weer meerdere prairohondjes.

Nu rijden we eens het park uit. Vlakbij Waterton zit het stadje Cardston en volgens een mail van air BNB moet het huisje Cardstone zijn, we tanken en het is een piepklein plaatsje dus geen grote supermarkt met een Deli, er is wel een Pizza hut dan nemen we maar een pizza en we hebben dringend nieuw fleswater nodig. 

Maar nu naar het huisje, ik had van de eigenaresse al een mail gekregen dat ze zelf niet voor 10en thuis was en dat de deur niet op slot zat en dat we ons thuis mochten voelen. Maar van haar beschrijving naar het huis snapte ik niks, er stonden wegen op die ik helemaal niet zag.Ik toets het adres in de TomTom maar hij kent wel het straatje maar niet het nummer nou toch maar eens gaan kijken, over een gravelweg maar daar was het niet. Oh ik zag het al het heet Range road 75 en wij zaten op Range road 50 dus veranderen in de TomTom en naar de volgende Range road. Weer een gravelweg op maar die bleek het ook niet te zijn en ik voelde de pizza koud worden. Ik zat er even doorheen, wat dan nu. Gelukkig heb ik dit jaar internet genomen en in haar mail stond iets over Dance Canada bar, dat dat de buren zijn, ik vulde het in, in Googlemaps en ja hoor, gevonden, wel eens waar weer 50 km verder maar nu gingen we eindelijk goed! Het was dus helemaal niet in Cardston City maar in Cardston County waar dus nog een rangeroad 75 lag. Onderweg hebben we wel 10 herten gezien!

Nu hadden we het huisje gevonden maar ondanks dat ze schrreef dat we naar binnen mochten en at home mochten maken voelde t raar. Eerst nog even opgezocht of dit echt het juiste huis maar ja het is.We mogen van het hele huis gebruik maken maar de eiganaresse woont hier ook, op de bovenverdieping,

We slepen alles naar binnen en warmen de pizza op. Buiten is een grote vlonder aan een meertje/vijver en wat een super plek is dit. Er zwemmen hele bijzondere eenden, met lange snavels en met een blauwe snavel. Ik drink mijn restantje wijn, we eten de pizza en komen weer tot rust.

Het was de hele dag aangenaam tot warm, maar in de avond koelt het altijd af, dat voel je in een hotel niet maar hier wel, even een trui aantrekken dus.

De eiganaresse Caroline komt thuis en stelt zich voor, ze wijst ons op een schitterende oranje maan achter ons huis.

De wifi komt en gaat, ik typ mijn blog maar soms is het weg. Ik kijk even hoe wer ik kom met de foto's...

Wellife teller

14 herten

2 beren

2 Ospreys

Prairihonden

vogeltjes

eenden