De wildlife teller slaat bijna op hol

 Per ongeluk ging vanmorgen mijn wekker om 7.30, dat was omdat in het vorige hotel het ontbijt maar tot 9.00 duurde en ik was m vergeten uit te zetten. Nou dan er maar van profiteren en op tijd opstaan, terwijl we naar het ontbijt lopen videobellen we met Kader en Sophia, vandaag is Kader jarig en morgen gaat hij naar Marokko maar hij vliegt als het voor mij heel vroeg in de ochtend is dus waarschijnlijk tijdelijk de laatste kans om goed te videobellen.

Het ontbijt is een beetje hetzelfde als gisteren alleen krijgen we hier echte borden ipv plastic.

Als we terug komen in de kamer, hoor ik een vreemd geluid, ik kijk in de badkamer en zie dat het enorm lekt van boven, boven de wastafel komt het bijna met bakken naar beneden. We halen snel onze spullen hier weg, gelukkig is alleen de toilettas van mijn moeder nat geworden en we maken er een melding van. Als ik even later in de lift sta om naar de ijsmachine te gaan sta ik toevallig met de monteur in de lift die vraagt of ik op kamer 702 zit, Hij verontschuldigt zich hij was boven ons met iets bezig en hij had niet gedacht dat het naar benden zou lopen.

We doen de bagage weer in de auto en vertrekken. Het is niet ver vandaag, maar 132 km, we hebben dan lekker de hele dag om in Waterton door te brengen. De eerste 100 km zijn ontzettend saai, alleen maar velden.  Het enige leuke is een  Osprey nest met een Osprey echtpaar en een prairihondje dat wil oversteken.

Daarna wordt het een beetje heuvelachtiger en dan kunnen we de bergen zien liggen. Ook Watertonpark is deze zomer gratis te bezoeken. We gaan dan eerst naar het dorpje Waterton waar ook het Visitorcenter ligt. Als we in het plaatsje uit de auto stappen denk ik, wat zie ik daar toch, is het een dier, of een struik, nee het beweegt.. het is een hert, midden in het stadje.

Bij het Visitor center halen we een kaart van het park en bij de General store, twee belegde broodjes, een met tonijn en een met kalkoen, voor vanmiddag. 

We rijden als eerste de weg van de Red Rock Canyon in. Het valt ons op dat ook in dit park een brand geweest is, in bijna het hele park zien we verbrande bomen, alleen is deze brand denk ik iets langer geleden dan die van Jasper want we zien al wel weer nieuwe boompjes tussen de verbrande pieken staan.

Bovenaan bij Redrock canyon maken we een korte wandeling om deze kleine, felrode canyon heen. Wat een een mooi gezicht, het is alleen jammer dat je er ook echt in mag en mag rond klimmen want zo is het voor mij wel moeilijk om mooie foto´s te maken zonder mensen.

Als je een stukje verder loopt wordt het wel steeds rustiger. Als we het korte trailtje gedaan hebben gaan we met de auto weer naar beneden, we stoppen bij een kleine parkeerplaats, er zijn veel lege picknick banken maar er is maar weinig plek voor auto´s, Het is niet perse heel druk in dit park, de grote groepen komen op bepaalde populaire plekken bij elkaar maar verder is het vrij rustig, maar deze parkeerplaats was gewoon piepklein.

Als we onze broodjes op hebbem, die trouwens prima smaken, rijden we verder. We zijn bijna de weg af en weer op de hoofdweg als ik iets in de berm zie.. wat is dat... een steen? Het beweegt.. een struik in de wind maar nee het is toch echt een beer. Een zwarte beer (die eerder bruinig is maar is geen Grizzly dus toch een zwarte beer) en ze heeft een jong. We kunenn ze zo super goed vantuit de auto zien. Na een tijdje steken ze de weg over en kan ik ze nog beter vanuit mijn raampje zien. Het kleine beertje is zo'n schatje, het springt en dartelt en moeder beer loopt er rustig naast. 

We rijden nu terug richting het dorp en gaan weer de weg af richting Cameronlake, als we daar aankomen zie ik allerlei mensen naar iets kijken en ja hoor het is alweer een hert, mooi zo tussen de bloemen.

We lopen richting en het meer en wat schitterend, het grenst aan een grote berg met een Gletsjer. Dit park Waterton grenst aan het Amerikaanse park Glacier, alleen dat ligt in het noorden en heeft bijna alle Gletsjers maar hier zien we toch een mooie.

We lopen een stukje langs het meer, tot het trail de hoek om gaat. Dit trail is 4km heen en weer 4km terug en het is al 15.00 we hebben niet veel water en ik loop op mijn Birkckenstocks dus we gaan maar niet veel verder, ook dit kleine stukje is al mooi.

We rijden weer terug naar het stadje en vanuit het stadje komen we makkelijk bij de Cameron falls, deze liggen bijna direct aan de weg, met een picknickplaats eraan. We snoepen wat aan de picknicktafel met uitzicht op de waterval en lopen daarna ook nog even naar het uitzichtspunt beneden, we nemen niet meer de moeite om naar boven te gaan dit is ook erg mooi, er zitten ook nog voor osn hele bijzondere vogeltjes in de boom. 

We gaan nog even naar het grote Watertonlake, even een dipje met mijn tenen erin maar ik kan heel moeilijk met mijn blote voeten op de kiezels staan dus ik hou het snel voorgezien. We zien we wel weer meerdere prairohondjes.

Nu rijden we eens het park uit. Vlakbij Waterton zit het stadje Cardston en volgens een mail van air BNB moet het huisje Cardstone zijn, we tanken en het is een piepklein plaatsje dus geen grote supermarkt met een Deli, er is wel een Pizza hut dan nemen we maar een pizza en we hebben dringend nieuw fleswater nodig. 

Maar nu naar het huisje, ik had van de eigenaresse al een mail gekregen dat ze zelf niet voor 10en thuis was en dat de deur niet op slot zat en dat we ons thuis mochten voelen. Maar van haar beschrijving naar het huis snapte ik niks, er stonden wegen op die ik helemaal niet zag.Ik toets het adres in de TomTom maar hij kent wel het straatje maar niet het nummer nou toch maar eens gaan kijken, over een gravelweg maar daar was het niet. Oh ik zag het al het heet Range road 75 en wij zaten op Range road 50 dus veranderen in de TomTom en naar de volgende Range road. Weer een gravelweg op maar die bleek het ook niet te zijn en ik voelde de pizza koud worden. Ik zat er even doorheen, wat dan nu. Gelukkig heb ik dit jaar internet genomen en in haar mail stond iets over Dance Canada bar, dat dat de buren zijn, ik vulde het in, in Googlemaps en ja hoor, gevonden, wel eens waar weer 50 km verder maar nu gingen we eindelijk goed! Het was dus helemaal niet in Cardston City maar in Cardston County waar dus nog een rangeroad 75 lag. Onderweg hebben we wel 10 herten gezien!

Nu hadden we het huisje gevonden maar ondanks dat ze schrreef dat we naar binnen mochten en at home mochten maken voelde t raar. Eerst nog even opgezocht of dit echt het juiste huis maar ja het is.We mogen van het hele huis gebruik maken maar de eiganaresse woont hier ook, op de bovenverdieping,

We slepen alles naar binnen en warmen de pizza op. Buiten is een grote vlonder aan een meertje/vijver en wat een super plek is dit. Er zwemmen hele bijzondere eenden, met lange snavels en met een blauwe snavel. Ik drink mijn restantje wijn, we eten de pizza en komen weer tot rust.

Het was de hele dag aangenaam tot warm, maar in de avond koelt het altijd af, dat voel je in een hotel niet maar hier wel, even een trui aantrekken dus.

De eiganaresse Caroline komt thuis en stelt zich voor, ze wijst ons op een schitterende oranje maan achter ons huis.

De wifi komt en gaat, ik typ mijn blog maar soms is het weg. Ik kijk even hoe wer ik kom met de foto's...

Wellife teller

14 herten

2 beren

2 Ospreys

Prairihonden

vogeltjes

eenden